Interview met Clara François - februari 2008

Wanneer ben je met roeien gestart? Hoe kwam je er bij?

In het zesde leerjaar, dus toen ik ongeveer 12 jaar was. Ik volgde tennislessen in de Blaarmeersen. Dus elke zaterdagochtend passeerde ik langs de Watersportbaan en was ik steeds nieuwsgierig naar die leuke bootjes op het water. Al snel bleek dat ik geen groot talent in het tennis was, dus wou ik graag een andere sport uitproberen. De keuze was snel gemaakt.

Trainen is natuurlijk heel belangrijk. Hoe is dat geëvolueerd? Train je nu meer dan vroeger?

In het begin stelden de trainingen niet zoveel voor. Samen met de andere meisjes van de Club amuseerden we ons rot op en naast het water. Toen ik Junior16 werd, vroeg Sofie (onze toenmalige trainster) of we geen zin hadden om eens te proberen naar de Jeugdcup te gaan. Clio en Louise, die een jaartje ouder zijn, lukte het al sneller om in het nationale team te geraken, maar na een tijdje lukte mij dit ook. Vanaf dit punt ben ik wel meer beginnen trainen ( 5 tot 6 keer per week). Toen ik dan de jaren erna naar de Wereldkampioenschappen – eerst in Amsterdam en vorig jaar in Beijing - ging, is het aantal trainingen per week nog opgetrokken tot 8.

Wat vond/vind je zo aantrekkelijk in het roeien?

Het geluid en gevoel van over het water te glijden. En ook het heerlijke gevoel van voldoening dat je hebt na een zware training.

Waarom ben je begonnen met competitieroeien?

Omdat dit nu eenmaal bij het roeien hoort. Waarom zou je zoveel trainen als je dan eens niet kan bewijzen wat je waard bent. Wedstrijden zijn net het leukste aan roeien; de spanning, de sfeer, het moment dat je over de streep komt en (later) ook de overwinningen.

Vind je niet dat je er te veel moet voor doen? (vele trainingen, zomer- en winterstages?)

Ja, de voorbije jaren heb ik elke schoolvakantie en vele weekends opgeofferd om op stage te gaan, maar dit nam ik er heel graag bij. Wat je ervoor in de plaats krijgt (een betere conditie, vriendschap met je mederoeiers en de trainers, reisjes naar het buitenland voor wedstrijden...) maken dit ruimschoots goed.

Wat betekenen voor jou de Belgische titels en de twee deelnames aan het WK?

Dat zijn vooral momenten die ik heel erg koester. Naar het WK gaan is echt een onvergetelijke gebeurtenis die ik moeilijk met woorden kan beschrijven. Je moet het meegemaakt hebben. Belgische titels blijven natuurlijk ook nog steeds speciaal. Ik heb er ondertussen al meerdere behaald, zowel in ploeg als in skiff, en het blijft toch nog steeds leuk om te weten dat je in iets de beste bent.

Waarom koos je voor KRCG en niet voor een andere club?

Via Kasper en Katrien Jordaens die zelf ook in de Club roeiden en mij aanraadden om daar zeker eens een kijkje te gaan nemen.

Voel je je goed in de Club?

Natuurlijk! Er zijn weliswaar ups en downs geweest, maar over het algemeen vind ik het nog steeds fantastisch in de Club.

Wat betekent het roeien vandaag in je leven?

Heel veel natuurlijk. Ik studeer momenteel in de Verenigde Staten (University of Iowa), speciaal om te kunnen roeien. Ik heb een beurs aangeboden gekregen als ‘Athletic Student’, dus roeien maakt nog steeds een heel groot deel uit van mijn leven. We moeten hier elke dag meerdere uren bezig zijn met onze sport. Dus het is al roeien wat de klok slaat (ja we krijgen hier zelfs huiswerk van onze trainer!).

Welke toekomst zie je voor je op gebied van roeien?

Ik zal waarschijnlijk nooit Olympisch niveau halen en mijn brood ga ik er ook niet mee verdienen... Wanneer ik terug in België ben, kan ik misschien niet meer op hoog niveau meedraaien, maar natuurlijk zal het altijd een deel van mijn leven blijven en zal ik altijd blijven roeien, al is het alleen maar puur als ontspanning!