WK Peking 2007

Met alle Chinezen....!

Na een jaar van zwoegen, spannende wedstrijden en vele weken stage was het eindelijk zover: het Wereldkampioenschap voor Junioren in Beijing stond voor de deur. Ongeveer anderhalve maand eerder had ik te horen gekregen dat ik België zou gaan vertegenwoordigen in de dubbel twee samen met Machteld Laureyns. Zoals iedereen wel weet, had ik eigenlijk verwacht en gehoopt dat ik onze Belgische driekleur zou mogen verdedigen in skiff, maar ik zou voor geen geld van de wereld de trainingen samen met Machteld willen ruilen.

Het was een onvergetelijke tijd. Zoals elk duo hebben we natuurlijk moeilijke periodes doorgemaakt, wanneer we net iets teveel tijd met elkaar moesten doorbrengen, maar we hadden ook onze glorietijden zoals op de Bosbaan in Amsterdam waar we tijdens de studentenregatta tweemaal goud behaalden.

Het WK in Beijing vond plaats van 8 tot 11 augustus, maar het Belgische roeiteam besloot om 10 dagen op voorhand te vertrekken, tot vreugde van de roeiers uiteraard, zodat we goed zouden aangepast zijn aan het toch wel lastige klimaat. Wat moesten we ons voorstellen van de hitte en van de luchtvervuiling aldaar?

Zo kwam het dat we op 27 juli vertrokken vanuit Zaventem om met een tussenlanding in Amsterdam naar Peking te vliegen. Na een rustige, 10 uur durende vlucht kwamen we aan in de luchthaven van Beijing. We werden er onmiddellijk goed ontvangen, door twee Chinezen die ons al aan de gate zelf stonden op te wachten. Zij loodsten ons razendsnel door de luchthaven, iets wat niet-atleten waarschijnlijk minstens een uur zou gekost hebben.  Voor we het wisten waren we al onderweg naar ons hotel in ‘Sunyi’. Dat is het stadje op ongeveer 30 km van Beijing waar de olympische roeibaan gelegen is. We werden langs volkomen lege snelwegen en gloednieuw aangelegde parken en wegen geleid; alles was net klaar om de massa van de Olympische Spelen te ontvangen.

In ons hotel werden we opgewacht door een horde journalisten die ons - zoals het echte Chinezen betaamt - lustig fotografeerden. In hun gebrekkige Engels vroegen ze ons honderduit alsof ze álles van ons wilden te weten komen. Benieuwd wat er precies in die artikels zal gestaan hebben...
 Ook het personeel had zich speciaal voor deze gelegenheid uitgedost, blijkbaar waren we het eerst team voor het WK dat arriveerde in Sunyi. Wij konden uiteraard niet wachten om de roeibaan te verkennen, iets wat onmogelijk bleek aangezien de laatste werkzaamheden nog werden uitgevoerd.

De volgende dag slaagden we er toch in om ons, na veel onderhandelen, door de buschauffeur  naar het roeicomplex te laten brengen. Eens voorbij de security check kregen we eindelijk de fantastische roeibaan te zien. Dit was echt zonder overdrijven de mooiste roeibaan die ik ooit al gezien had. We wilden natuurlijk ook wel weten of onze boten de maandenlange reis naar het verre China overleefd hadden, dus gingen we op zoek naar de container waarin ze veilig  opgeborgen lagen. Net iets té goed opgeborgen want de sleutel was zoek geraakt waardoor we twee dagen moesten wachten vooraleer we onze bootjes nog eens konden testen. Voor ons was dit niet zo een probleem aangezien ook onze riemen zoek geraakt waren in het luchtruim. Zo bleven we even ‘technisch werkloos’ en hadden we de kans om een daguitstapje te maken naar het Tiananmenplein  en de Verboden Stad in Beijing, vergezeld van een miljoen Chinezen.

Op 8 augustus 2007, precies één jaar voor aanvang van de Olympische Spelen, werd het Wereldkampioenschap Roeien voor Juniores geopend met een spectaculaire openingsceremonie, in het bijzijn van Jacques Rogge.
De volgende dag was het onze beurt. We hadden pech, want we hadden ongeveer de zwaarste loting die we hadden kunnen verwachten. We lagen tegen twee ploegen die later medaillewinnaars bleken te zijn. Met deze wetenschap probeerden we ons toch zo goed mogelijk te verdedigen en werden we uiteindelijk nog vierde, een echte uitputtingsstrijd onder de brandende zon. Met deze vierde plaats hadden we wel bereikt wat we wilden, we gingen door naar de kwartfinales.

In die kwartfinales wilden we de mindere wedstrijd van de dag ervoor goedmaken en startten we heel sterk. We lagen een hele tijd op een eerste plaats, maar we konden die spijtig genoeg niet vasthouden en eindigden jammer genoeg weer op een vierde plaats. Dit betekende dat we de halve finale A/B mislopen waren en doorgingen naar de halve finale C/D. Onze droom viel in duigen....We hadden zo hard gehoopt om bij de beste 12 van de wereld te eindigen, maar die kans hadden we nu zelf verprutst. We vonden dat we gefaald hadden, maar we moeten wel toegeven, de concurrentie was ijzersterk.

Onze ‘trainer in wel en wee’ Noël Wyckhuyse bleef ons ondanks alles voluit steunen en aanmoedigen. De halve finale C/D wonnen we met overtuiging, dit was zowel voor ons als voor onze vele fanatieke supporters een hele opluchting.

In de C-finale speelde de uitputting wel een belangrijke rol, want vier dagen na elkaar in zo ‘n moeilijke omstandigheden het beste van jezelf geven eist na een tijdje zijn tol. We eindigden nog op een teleurstellende derde plaats.

Alhoewel we van onze prestaties heel wat meer verwacht hadden, hebben we een onvergetelijke tijd meegemaakt; een ervaring die ons altijd zal bijblijven.

Het leverde ons wel geen medailles op, maar wel een vriendschap die zeker de tand des tijds zal blijven doorstaan.

Clara François